De Peelrand Classic, dat betekend voor ons: slapen bij Riny en Rieta in Veghel, koffie met Limburgse vlaai bij de start, geen punten-vrije-route, heel goed op fietsjes op de weg en voetgangersbruggen letten (daar mag je als auto dus niet overheen) en vruchtenyogurt met echte vruchtjes als toetje. Wat wil je nog meer!!

 

De organisatie had het dit jaar eens anders gedaan. Nee de bovenstaande dingen zijn gelukkig hetzelfde gebleven, maar de dag is onderverdeeld in 4 trajecten. Elk traject heeft 3 kaarten: grensbenadering, pijlen-kortste-route en ingetekende (blinde) lijn met barricades. Lekker afwisselend dus. En daarna nog een proefje op het ernaast gelegen parkeerterrein.

 

Bij de starttafel krijgen we, voor minirijdersbegrippen dan, een enorme ordner met alle papieren en tijdkaart. Dat wordt wel een beetje proppen in de mini, maar zolang we de ordner maar niet open doen in de mini gaat het goed.

Onze starttijd was 2 minuten over half 10 en we waren blij dat we mochten gaan rijden want het was erg koud in de startlocatie.

 

Zoals gezegd beginnen we met  grensbenadering. Margriet tekent eerste de route, ik controleer het en zie een kortere route. We corrigeren dat, maar zien dit later in het heetst van de strijd toch over het hoofd en hebben zo onze eerste fout te pakken. Dat is balen, maar nu niets meer aan te doen. De rest van de morgen gaat het beter, daar maken we geen fouten meer. De fietsjes en voetgangersbrug kortweg vbr zien we niet over het hoofd. Ook de kleine uitwasjes aan de ingetekende lijn en zogenaamde scherprijders pikken we op. Bij een scherprijder staat de weg op de kaart of de ingetekende lijn scherp de hoek om getekend. Dit betekend dat je bij die desbetreffende bocht niet de binnenbocht moet nemen maar overdreven ruim. Meestal staat er dan een bordje in de slootkant of achter een paaltje. Je wordt er wel wat paranoïde van, want bij elke bocht ga je wat ruimer rijden en soms rijden we nog even achteruit om te controleren of er toch geen bordje staat.

 

Na de lunch met soep en broodjes weer verder met de bovengenoemde systemen. Hier zien we bij grensbenadering een weggetje over het hoofd met tekst er overheen en stom stom stom een weg met een fietsje. Grrrrr en we hebben er nog zo op gelet. We hadden bij de tussenstand al gezien dat iedereen dicht bij elkaar stond en dit betekend dat we een goede klassering kunnen vergeten. Maar deze keer liep de rally soepel en zonder grote problemen. Ook het tempo was niet te hoog en dat komt ook de relaxte sfeer ten goede.

 

Het proefje is leuk en je krijgt er 50 seconden voor. Dat blijkt ruim genoeg te zijn en we doen er 37 seconden over. Later wordt er een prijs uitgereikt voor de snelste. Ja, als we dat hadden geweten dan hadden we (ik) het gas wat dieper ingetrapt. Dat doen we volgend jaar dus ook anders.

 

Bij de voorlopige eindstand staan we 10e, maar na correcties van de organisatie staan we 9e. Weer een top tien en daar zijn we blij mee. Riny en Rieta, de andere minirijders, doen het heel goed. Die staan aan kop, maar na de correctie zakken ze naar de 2e plaats. Toch knap van ze.

 

Het diner is weer goed verzorgt en jawel, als toetje: vruchtenyogurt met echte vruchtjes. Onze dag kan niet meer kapot!!

 

De volgende 2 rally's zijn in Belgie: tijdens het Pinksterweekend rijden we op zaterdag de Wallonie Classic met als startplaats Yvoir, dat ligt tussen Namen en Dinant en zondag de Retro 6 Uren van Leuven met als startplaats Leuven, vlakbij Brussel. Voor ons zijn deze beide rally's nieuw in een nieuw gebied en we zien er naar uit om daar te gaan rijden.