Verslag Ronde door Vlaanderen: genieten geblazen!!

Op 7 februari staat onze eerste rally van het jaar in België gepland. België, het land van de rallymaffe mensen, waarbij er mensen langs de kant staan om je toe te juichen. België waar alles draait om wat wij als rallyrijders leuk vinden: het rijden zelf. Geen moeilijk geneuzel. Lekker, nou zeg maar flink doorrijden. België waar een lunch een lekker stokbroodje op de parkeerplaats eten is.

Zo, tot zo ver de superlatieven en nu weer terug op aarde.

Vrijdag na het werk naar ons hotel in Roncq Frankrijk vertrokken. Na inchecken even een uurtje wachten en dan voegen onze rallyvrienden Riny en Rieta zich ook bij ons. Dan samen lekker uit eten en een lekkere cocktail (voor mij dan) toe.

De volgende dag kunnen we uitslapen: pas om 10:00 uur is de documentencontrole en om 12:00 uur starten we. De parkeerplaats is te klein, zelfs voor twee mini's en we moeten met onze mini's om de hoek parkeren. Ook het startlokaal is krap bemeten. Maar er lopen veel mensen af en aan, dus er is altijd wel een lege stoel te vinden.

De technische controle is voor de documentencontrole, dus nu moeten we twee uur wachten. Nog wel even stickers plakken, maar dat is het dan. De andere Nederlandse equipes Hans Ahlberg/Fred Hak en Marcel Vermeulen/Frans van der Vliet komen ook bij ons zitten kletsen en dan gaat de tijd wat sneller.

Eindelijk om 12 uur kunnen we starten. Het routeboek is in A5 formaat uitgevoerd en dus heel handig voor in onze kleine mini. Bij sommige rally's krijgen we complete mappen en dat is toch even manoeuvreren in de mini.

Het gevolg van een klein routeboek is dat er maar 5 bol-pijl situaties op een blad staan en dat de kaarten klein zijn, maar daar hebben we onze loep voor. Het eerste deel gaat goed, totdat we op de Koppenberg stil komen te staan. Dit is een redelijk steile klim met kasseien en erg glad. We komen met de mini niet meer weg, omdat de wielen doorslippen. Margriet stap uit om te duwen en samen met een behulpzame passant kom ik de berg op. Margriet moet de klim te voet doen en komt met een rood hoofd en zwaar hijgend boven. Ze heeft astma en dan is zo'n klim niet erg fijn. Ze gebaart dat we door moeten rijden, maar begint te hoesten en te proesten, begint paars aan te lopen en komt bijna niet meer uit haar woorden. We stoppen even om haar tot rust te laten komen en haar even wat te laten drinken. Als na een minuut of vijf alles weer rustig is gaan we weer verder. Door dit akkefietje zijn we toch zeker tien minuten kwijt geraakt. Ook duurt het weer even voordat we in het ritme komen.

We krijgen in België altijd veel regelmatigheidtrajecten en dat is lastig voor ons. Ik moet de tripmaster, stopwatch en tabel in de gaten houden. En oh ja, natuurlijk moet ik ook nog op de weg letten. Dat is niet te doen en we besluiten de regelmatigheid maar te laten voor wat het is. Maar we besluiten wel om beter apparatuur aan te gaan schaffen, zodat we dit wel beter aankunnen. Zo worden we toch weer een stapje 'professioneler'.

Na het eerste deel hebben we even tijd om een broodje te eten. Normaal een half uur, maar door de Koppenberg hebben we nog maar een kwartier over. Onze vrienden zijn nog nergens te bekennen hoewel die vlak achter ons gestart zijn. Ook als we wegrijden zijn ze er nog niet. Dat is niet zo mooi, want dan zijn ze de weg kwijt, zitten ze vast in de modder of een combinatie van die twee.

Het tweede deel gaat weer goed. Prachtige weggetjes krijgen we voorgeschoteld met een heerlijk sportief tempo. Bol-pijl wordt afgewisseld met ingetekende lijn en pijlen-kortste-route en regelmatigheidtrajecten. Na het tweede deel hebben we weer tijd voor pauze en hier ontmoeten we onze vrienden weer heel even. Even bijkletsen en dan moeten we alweer het laatste traject gaan doen. Nu wel in het donker en dat is wel lastiger. Maar ik heb mijn extra lampen nu zo afgesteld dat ik veel van de weg voor me zie en dan kan ik het tempo aardig hoog houden. Maar dan krijgen we opeens een TC. Hé dat is vreemd, die staat niet op de kaart. Vast en zeker een geheime. Er staat al een hele rij voor het gele bord te wachten. Voorbij het gele bord wordt je tijd opgeschreven. We hebben geen idee hoe laat we hier eigenlijk moesten zijn, maar besluiten om toch maar even te wachten. Niet te lang, want ook onze regelmatigheid klopt van geen kant en we besluiten naar de TC te rijden. En dan weer verder met het heerlijke evenement. Tegen het eind hebben we nog een leuke instinker om een rotonde, maar dan is het toch echt afgelopen. Na de laatste TC mogen we doorrijden naar de volgende auto waar ze iets te drinken voor ons hebben. Een citroenbittertje en dat smaakt lekker. Rustig rijden we het stuk naar de finishlocatie. Hier blijkt de lichtschakelaar van de mini vast te zitten en kan het licht niet meer uit!. Maar gelukkig heb ik altijd een reserve schakelaar bij me, dus die is snel vervangen.

Eenmaal binnen staat het buffet al klaar. Als hongerige wolven vallen we het buffet aan. Na het eten kakken we in van  de vermoeidheid, want het is toch wel heel intensief zo'n dag rally rijden. Als de einduitslag ophangt zien we dat we 19e bij de oldtimers en 31e algemeen zijn geworden. Niet gek, aangezien we de regelmatigheidtrajecten niet gedaan hebben. Wel jammer dat er geen uitleg na de finish gegeven wordt. Dan hadden we kunnen zien wat we verkeerd hebben gedaan, want we hebben over de hele dag gezien drie bordjes gemist. Bij de vorige rally werden we daar eerste mee....

Moe maar voldaan gaan we weer terug naar het hotel. De volgende morgen weer op tijd op en op de terugweg genieten we nog na van deze heerlijk rally. Volgend jaar maar weer proberen en dan met goed apparatuur.

 

Onze volgende rally is weer in België: de Antwerp Classic op 14 maart en ook dat beloofd weer een uitdaging te worden.