Verslag 5e Mini Ronde Flandres Artois

 

18 en 19 augustus is het weer zover: onze jaarlijks Frans uitstapje, de Mini Ronde Flandres Artois. Voor de 5e keer alweer en we besluiten een cadeautje voor de organisator François en zijn crew te kopen. Een pakket van allemaal echt Hollandse producten zoals stroopwafels en drop.

De Balmoral heeft sinds kort een trekhaak, dus donderdag een uurtje eerder weg van het werk, vouwwagen aangekoppeld en op naar Frankrijk. De reis over de snelweg gaat voorspoedig, maar als we van de snelweg afkomen horen we een zwaar gebrom van achteruit. Een versleten kogellager vermoeden we. Op de camping maar even kijken. Op die camping aangekomen worden we begroet door de eigenaar die een mengeling van Frans, Vlaams, en Engels tegen ons praat. Bovendien lijkt hij wel een beetje dronken, wat tot hilarische taferelen lijd. We krijgen een flesje bier aangeboden met de dop er nog op, maar dat mag de pret niet drukken. Vouwwagen neergezet en de mini bekeken, maar wat blijkt: ik heb geen gereedschap bij me en ook de krik past niet. Dan maar even François sms'en om te vragen of hij een lagerleverancier in de buurt weet. Die zit op een kwartier rijden van de camping in België.

De volgende morgen naar deze garage, maar die blijkt de hele week gesloten te zijn. Op de heenweg naar de garage zag ik een industrieterrein en dus daarheen gereden en de Tomtom een garage laten opzoeken. Dit blijkt een carrosseriebedrijf te zijn, maar we zijn wel langs een onderdelen huis gekomen en die kon wel aan een lager komen en het er ook op zetten. Om half 3 was alles weer klaar en weer terug naar de camping. Op de camping aangekomen blijken er nog 2 jonge stelletjes met een mini op de camping te staan. In een mengeling van Engels en Frans babbelen we met hun erop los. Ook minirijders, dus dat schept meteen een band.

De volgende morgen was het dan zover. Op naar Bray-Dunes, een kustplaats vlak bij Duinkerken. Bij de aankomst het pakket aan François afgegeven en daar was hij heel blij mee. Alle bekenden komen even langs en de sfeer is meteen prettig. We krijgen ook nog een lunchpakket van de stad Bray-Dunes.

Dan is het eindelijk zover dat we kunnen vertrekken. Het routeboek is weer een flinke mix van allerlei systemen. Visgraat, bol-pijl,bol-pijl gestileerd, kompas, visgraat tekstnota, blinde lijn, pijlen-kortste-route, punten-kortste-route, windroos, labyrint, scottisch (omgekeerde bol-pijl), gespiegelde situaties, letterkaart en situatiefoto's. Sommige situaties staan ook niet op volgorde en bovendien moet je bij elk bord met een koe erop een K op je controlekaart zetten. Ik vindt het iedere keer weer een hele uitdaging om door het routeboek te geraken en wat een werk heeft François eraan gehad om alle situaties in kaart te brengen. Petje af. Wij rijden eerst een beetje door Bray-Dunes, maar het is vandaag 30 graden dus dan is het erg druk in een kustplaats. Hier hebben we al meteen een stevige discussie, want we hebben een verkeerd bordje opgeschreven. De toon is gezet en we zijn messcherp!! We willen nu een goed resultaat neerzetten en zodoende het wat tegenvallend resultaat van vorig jaar wegpoetsen.

Het routeboek is zoals eerder gezegd lekker uitdagend en je wordt moet de hele tijd goed opletten. Bij de opdrachten waarbij je een kompas nodig hebt, rijden we een paar keer verkeerd omdat we het kompas niet goed houden. Alle begin is moeilijk, maar het lukt toch. Bijna nog vanaf de verkeerde kant de stempelpost aangedaan, maar net op tijd gekeerd. De wegen zijn ook leuk en prachtig en voor we het weten zijn we al bij de finish. Even naar de camping om ons even op te frissen en dan weer terug naar de start om eerst met de alle deelnemers wat te eten bij een restaurant. Prima verzorgt en erg lekker, vooral het toetje.

Vanaf het restaurant volgt de avondetappe. We starten als bijna laatste en volledig in het donker. In tegenstelling tot andere jaren geeft het nachttraject deze keer geen problemen. We komen door een leuk dorpje met allemaal kasseien en de mini en onze vullingen rammelen er vrolijk op los! Maar een erg leuk dorpje zoals gezegd en dat vergoed een hoop. Om middernacht komen we over de finish en een kwartiertje later zijn we al op de camping.

De volgende morgen weer om 7 uur op, naar de startlocatie waar we ontbijt krijgen: een croissantje en een chocoladebroodje met koffie, thee of jus d'orange. Vandaag starten we op nummer, dus ergens in de middenmoot. We krijgen van François te horen:”keep up the good work” dus we verwachten dat we het wel goed doen. Vanaf de start gaat het bijna meteen fout. We komen in een woonwijk met een rotonde. Daar krijgen we de opdracht om rechts af te gaan en bij de kruising rechtdoor. Maar we komen volgens ons niet bij een kruising (zie hieronder) We rijden een kwartier in de rondte en besluiten de organisatie te bellen. Na een verhelderende uitleg blijkt dat een dubbele rijbaan ook meegeteld te moeten worden. Ach wat ontzettend stom van ons, maar we zijn weer onderweg. Even later gaat het weer fout. We rijden een situatie niet helemaal af en komen totaal verkeerd uit. Maar weer met de organisatie gebeld om te vragen of de situatie wel goed is en die verzekerd ons ervan dat de situatie klopt en wenst ons veel plezier. Dan dat stuk van de route nog maar een keer rijden en inderdaad het klopt, wij hebben de opdracht niet helemaal uitgevoerd. Even verderop zie we een fotosituatie over het hoofd. Helemaal terug naar een bekend punt en weer overnieuw beginnen en nu zien we het wel. Echt van een leien dakje gaat het dus niet, maar we bereiken de finish. De meeste zijn al binnen, want de expertklasse komt als laatste binnen. We zitten net en dan wordt het eten al opgediend. Netjes voorgerecht, hoofdgerecht en toetje en weer is het lekker. Dan komt de prijsuitreiking. Echt iedereen krijgt een prijs: een fles Belgisch bier en een pak stroopwafelachtige koeken. Op het laatst blijven er nog 3 equipes over, waaronder wij. Mijn Frans is niet zo best, vooral het begrijpen wat ze zeggen als ze snel praten, dus van de prijsuitreiking volg ik niet veel. Opeens worden de andere 2 equipes naar voren geroepen. Ik snap er niet veel van, maar iedereen gebaart naar ons. Ik vraag aan Margriet of we gewonnen hebben. Ja, zegt ze en ik zeg: oh wat leuk. En dan worden we naar voren geroepen en krijgen we een luid applaus. Yes eerste, na al die jaren komt het er eindelijk een keer uit. We zijn hier echt heel blij mee, want MRFA is toch in de loop der jaren iets bijzonders geworden voor ons en als je dan wint ben je echt blij en iedereen gunt het ons ook en komt ons feliciteren.

Daarna is de prijsuitreiking afgelopen en krijgen François en zijn crew een terecht ovationeel applaus, want wat een werk hebben ze verzet en wat was het hele weekend goed verzorgt en ontzettend genieten. Iedereen geeft François en zijn crew ook een hand als ze weggaan en dat is vrij uniek na een rally. Ze verdienen het en deze rally staat zeker voor volgend jaar op onze kalender.