Verslag Limburgia Trophaeum 2010

30/31 oktober 2010, Limburgia Trophaeum:

Verslag Limburgia Trophaeum

Ruim een week voor de aanvang van een rally krijgen we bij de meeste rally’s een acceptatiebrief binnen. Per post of via de mail. Altijd een bijzonder moment vind ik en iedere keer besef ik me dan wat voor een bofkont ik ben, omdat ik weer mee mag doen aan een rally. De acceptatiebrief voor de Limburgia Trophaeum beloofd veel haarspeldbochten en prachtige wegen. Ons bekruipt het idee dat het een loodzware rally wordt.

Vrijdag na het werk naar Valkenburg gereden om alvast wat dichter bij de start te zijn. Ik had ’s avonds afgesproken met een mini rijder. Ik had wat spullen aan hem verkocht en hij zou ze komen ophalen. We zouden eerst naar een welkomstparty gaan, en daarna weer terug naar het hotel. Helaas waren we wat laat in het hotel, dus besloten om te wachten op de minirijder en daarna eventueel naar het feestje te gaan. Ik had om 21.30 afgesproken, maar helaas een uur later was hij er nog niet. Later bleek dat hij het vergeten was de sukkel. Ik geen onderdelen verkocht en een welkomstparty gemist!

De volgende morgen om 6 uur opgestaan en naar de startlocatie gereden: Slenaken, zuidelijker in Nederland kan bijna niet. Bij de inschrijftafel de documenten laten controleren, een tasje ontvangen en daarna stickers plakken. Dat viel niet mee, want de parkeerplaats was aardedonker! Dan maar even bijschijnen met de zaklamp.

Na het gebruikelijke plakken en koffiedrinken konden we starten. We krijgen vandaag 15 (!!!) TC’s (tijdcontroles) te verwerken, dus het beloofd een lange dag te worden. Normaal gesproken heb je er maximaal 7. Het eerste gedeelte grensbenadering lukt wel, maar als we in Duitsland komen wordt het toch iets anders. Er lijken zandwegen op de kaart te staan, maar in werkelijkheid zijn het wandelpaden , fietspaden of dijkjes. Keer op keer komen we verkeerd uit en de tijd tikt door. Een stukje bol-pijl zorgt ervoor dat het weer wat soepeler gaat. Daarna krijgen we folie: op een overheadsheet staan stukjes lijn en die moet je op je kaart intekenen en de kortste weg daartussen vinden.

Wel een leuk systeem, maar de beroerde kaarten speelt ons parten. Bovendien hebben we op 1 kaart 7 TC’s !! De rijtijd tussen sommige TC’s is slechts 6 minuten en als je bij een TC 2 minuten moet wachten omdat veel mensen voordringen loopt de tijdstraf al snel op. Mede omdat de controleur gewoon de tijd opschrijf dat je de controlekaart aan hem geeft in plaats van de tijd dat je bij de TC bent! Ergelijk. Je doet je best en door zo’n lummel krijg je straf. Zijn wij nou zo slim of hij nou zo dom? Het blijkt een Duitser te zijn …….

Na dit traject krijgen we een regelmatigheids traject met bol-pijl. De regelmatigheid laten we maar even zitten en gaan via de bol-pijl naar het volgende traject: pijlenkortste-route. Het blijft al met al lastig met kaarten met een schaal van 1:100.000. De wegen zijn wel mooi: veel haarspeldbochten en de bergen in. Het is een mooie streek, al hebben we op dat moment geen idee waar we rijden. Dan komen we een bord tegen: Trier, oh zitten we daar!. Nou dan stoppen we maar even om te plassen. Als we naar de auto lopen, blijkt er gestaag olie uit te lopen. Dat zal wel van het harde werken komen, maar gerust ben ik er niet op. Bij de eerste de beste pompstation een flinke kan olie gekocht. Nu hebben we heel wat tijdsachterstand en in plaats van half 3 zitten we half vier aan de lunch!!! Maar we geven niet op, nog maar vier uur rijden tot aan het hotel!

Even bij de servicewagen gevraagd wat het olielekken kan zijn. Waarschijnlijk de krukaskeerring. Nooit van gehoord. Gewoon olie bijvullen dan gaat het goed. De oliedruk in de gaten houden en als die zakt gauw bijvullen. Jaja, erg gerust ben ik er niet op. Toch vertrekken we voor het volgende traject. Maar bij de eerste de beste beklimming komt er koelvloeistof onder de motorkap vandaan. Weer stoppen en de servicewagen bellen. Die komt na een half uurtje (daar gaat onze ideale finish tijd!), die vullen de radiator bij en vertellen ons dat je na elke TC de koelvloeistof moet checken. Nou dan haal je geen enkele TC meer op tijd!. Als je op tijd olie en koelvloeistof bijvult kan je de hele wereld rondrijden zegt de monteur. Jaja, het is zeker zijn auto niet. We besluiten te stoppen en de auto heel naar huis te rijden. We bellen de organisatie met de mededeling dat we naar huis gaan. Onderweg naar huis komt nog een keer de koelvloeistof onder de motorkap vandaan, start de auto niet meer en vallen alle instrumenten op het dashboard uit! Maar als we in Nederland zijn gaat alles weer beter.

Als we nog 1 keer bij Barneveld stoppen om alles bij te vullen, wat niet heel erg nodig was, blijken ook de instrumenten het weer te doen!. Nou dan de volgende keer maar in Nederland blijven. Niet naar Duitsland, want bij de ABC-rally ging in Duitsland de uitlaat eraf en nu dit weer in Duitsland! Ja het blijft een Engelse auto en Engelsen en Duitsers dat ligt elkaar blijkbaar niet. Weer wat geleerd!!

Binnen een week moeten we proberen de auto weer goed te krijgen. Er is kredietcrisis, maar bij de garages is dat niet te merken. Een garage in Almere heeft tijd. Hij draait de kopbouten wat strakker aan en de koppakking lekt niet meer. Ook vertelt hij dat als je een klap op de startmotor geeft, hij wel start. De hele week zijn we bezig met het uitproberen en belasten van de auto. Olie lekt hij bijna niet meer, koelvloeistof helemaal niet meer en met een paar rake klappen op z’n kop heeft de startmotor geen andere keus dan te starten. We MOETEN toch mee doen aan de Euregiorally, want dan staat allebei de auto van het FaBo Rally Team aan de start. Maar dat lezen jullie in ons volgend verslag.

Wederom willen we weer alle sponsoren bedanken voor het voor ons mogelijk maken van deze rally

Groeten,

Namens het FaBo Rally Team,
Richard en Margriet Faas