Verslag Midwinterclassic 2011

13 febrauri 2011 Verslag Midwinterclassic

Midwinterclassic

Op 13 februari hadden we voor ons weer een nieuwe rally: de Midwinterclassic. De dagen voor de rally bezig geweest om de MG klaar te maken: de alarmlichten deden het nog steeds niet en dat heb ik verholpen. De glaasjes van de instrumenten schoongemaakt met als gevolg dat de instrumenten ermee stopten … dacht ik. Later bleek het zekeringkastje niet meer zo bedrijfszeker te zijn. Ook die maar vervangen in de toekomst. Alle filters, kabels en bougies vervangen. En een oplossing gevonden voor het opbergen van de pennen: men neme 2 bidonhouders, geven de kat genoeg te eten uit een blikje zodat die snel leeg is, was het blikje, bekleed de binnen en buitenzijde met, gratis bij het ATM verkregen zwarte powertape, schuif het blikje in de bidonhouder en schroef de bidonhouder op een geschikte plek in de auto. En voila, uw low-budget oplossing voor het pennen opbergen!!

’s Morgens om 8 uur van huis. De startplaats was Monnickendam en dat is slechts een half uurtje rijden vanaf Almere. Bijna een thuiswedstrijd. We hebben startnummer 2, dus we moeten ons vroeg melden en om half tien mogen we van start. Het eerste traject is ingetekende lijn met barricades. Altijd leuk, want je moet zelf je een andere route bedenken. Soms kom je ook een ‘natuurlijke’ barricade tegen. Dan loopt er volgens de kaart een weg, maar dat blijkt in de praktijk een fiets- of voetpad te zijn. Het tweede gedeelte is pijlen-kortste-route. De wegen zijn prachtig. Leuke dijkweggetjes afgewisseld met niet te versmaden polderweggetjes. De MG rijd lekker, alle instrumenten, ruitenwisser en knipperlichten doen het weer en we hebben het naar ons zin. Wat wil een mens nog meer?. Halverwege krijgen we bij een controlepost een kaarttraject met een ‘special’ . We moeten over een industrieterrein de weg zien te vinden waarbij de opdracht is: telkens 1 weg rechts laten liggen. Dat lijkt makkelijk, de weg die je als eerste aan de rechterkant tegen komt laten liggen, maar er blijken veel wegen uitgepoetst te zijn en dat hebben we niet meteen in de gaten. Na een paar keer fout rijden stoppen we even aan de kant om eens goed op de kaart te kijken. Meteen worden we aangesproken door een bewoner die er niet van gediend is dat er zoveel auto’s voorbij rijden. We geven hem het telefoonnummer van de organisatie en rijden gniffelend verder: we hebben startnummer 2 en er doen 150 auto’s mee !!! Wat zal die man een beroerde dag hebben !!! Zo komen wij bij de lunchlocatie: “Het Schermer Wapen” in Stompetoren. We hebben hier geen tijdcontrole, maar een tijdindicatie. Zo kan je zien of je op schema bent. We zijn 3 minuten te laat en na het gehannes op het industrieterrein valt dat mee. De lunch was weer goed verzorgt en voordat we starten gaan we nog even wandelen langs alle oldtimers en zodoende een frisse neus te halen en weer scherp te worden voor het middagtraject. Voordat we starten worden we erop gewezen dat de tussenstand aan de deur hangt. We hebben slechts 1 fout gemaakt !! Erg netjes vinden we zelf, maar ’s middags gaat het meestal wat minder door concentratieverlies. Maar met goede moed gaan we weer verder. Het ochtendtraject kunnen ze niet meer van ons afpakken. Moesten we voor de lunch bij grensbenadering de grens links laten liggen, nu moeten we de grens rechts laten liggen. Even opletten dus.

Hierna weer pijlen-kortste route, ingetekende lijn met barricades en tenslotte weer grensbenadering om zo terug te keren bij de startlocatie. We zijn precies op tijd binnen. Daar is het lang wachten, want dat is het nadeel van vroeg starten. Ondertussen hangen ze al vrij snel op hoeveel fouten je hebt gemaakt. 4 in het middagtraject en uiteindelijk komen we op een achtste plek terecht. Erg netjes. Vooral omdat Margriet onder de medicijnen zit, vanwege haar rug, die nogal drogerend werken. Gelukkig ging het allemaal goed, maar de volgende dag heeft ze behoorlijk veel pijn. Binnenkort moet ze naar het ziekenhuis om verder uit te laten zoeken wat er moet gebeuren. Ze heeft versleten tussenwervelschijven en die zijn ook nog verdraaid. Dat komt niet door het rallyrijden hoor, maar door haar werk als ziekenverzorgster. Even afwachten dus of we binnenkort weer een rally kunnen of mogen rijden. Het zou wel jammer zijn om tijdelijk te moeten stoppen, maar als de pijn weg is na de operatie heb ik er vrede mee.

We willen iedereen weer bedanken voor de steun en het mogelijk maken van onze hobby.

Groeten namens het FaBo Rally Team,

Richard en Margriet Faas