Verslag Miniactour

Als we de Mini Ronde Flandres Artois rijden hebben we altijd zware tegenstand van een aantal Belgische equipes: Patrick Dehem en navigator in de ene auto, zijn dochter met schoonzoon in de andere. Deze Patrick, zijn dochter, schoonzoon en de rest van de familie organiseren de Miniactour. Oorspronkelijk alleen voor mini’s zoals de naam doet vermoeden, maar er mogen nu ook andere klassiekers aan mee. Om 8 uur is het verzamelen in een kroeg in Warneton, België. Als we de kroeg in komen zit er al iemand aan het bier! Welkom in België. We krijgen een ontbijt aangeboden: croissant en een chocoladebroodje met koffie, thee of jus d’orange. En een zak met goodies. Na het ontbijt gaan we de rallyplaat op de mini bevestigen en daarna is het wachten op de rest. Om 10 uur start de 1e auto. Niet veel later zijn wij aan de beurt. We krijgen een Leitz mapje in onze handen gedrukt en dat is het routeboek. Niks mis mee, want het ziet er goed uit. Eerste een stukje bol-pijl en dan opeens staat er ‘blinde lijn’ We snappen niet meteen wat we hier mee moeten, maar we bladeren het routeboek door en inderdaad er zit een blinde lijn in. Die maar volgen dan en dat blijkt goed te zijn. Aan het eind van de blinde lijn staat een vierkantje met 1 kant onderbroken. Mmmm, mogen we daar niet in of is het onverhard? Ter plekke aangekomen blijkt het onverhard te zijn en worden we beloond met een sneakie geplaatst bordje. Daar hebben ze hier zowiezo een handje van, want even later vinden we met een beetje geluk een bordje die in de rijrichting staat. Dus niet dwars erop zoals gebruikelijk. Opletten dus en ik vermoed dat we er zo wel een paar gemist hebben. Na de blinde lijn weer bol-pijl, grensbenadering waar we een zeer vaag hoekje over het hoofd zien, weer bol-pijl en dan visgraat en zo komen we bij de lunchlocatie: gewoon thuis bij de dochter. We krijgen bijna een half stokbrood gezond. Erg lekker, gelukkig hebben we een hele lange pauze om dit naar binnen te werken: 2 ½ uur!. Na de middagpauze weer verder een mix van systemen. Bijna een stempel over het hoofd gezien, maar weer gekeerd en stempel opgehaald. Halverwege krijgen we nog een drankje aangeboden bij een minishop. Daarna weer verder om uiteindelijk op het dorpsplein in Ploegsteert te eindigen. Vlak voor de finish had hij natuurlijk nog een omleidinkje bedacht, maar daar trappen we natuurlijk niet in. De hele rit zat goed in elkaar, niet verschrikkelijk moeilijk en heel vermakelijk. Na een half uurtje krijgen we ons diner: een mix van salades, vleeswaren, couscous en patat. Een vreemde combinatie, maar het smaakt goed. Dan gaan we over naar de prijsuitreiking. We snappen niet veel van wat er gezegd wordt, maar als Patrick zegt ‘vijf’ Dan snappen we dat we 5e zijn geworden en dat we naar voren moeten. Als prijs krijgen we een grote fles Ploegsteert bier, een oliefilter en een clipboard met merkstiften. Daarna zoenen we onze Franse en Belgische vrienden gedag en gaan we naar huis. Het is toch nog zo’n 3 uur rijden en uiteindelijk zijn we, moe maar voldaan, om 22 uur thuis.