Verslag van de Eifel-Ardennen-Klassik

 

Aan het eind van het seizoen struin ik het internet af om leuke rally's voor het volgende jaar te zoeken. Zo ben ik ook op Eifel-Ardennen-Klassik gekomen. De routeboeken van afgelopen jaren staan op de site en dat ziet er goed uit. Pijlen en punten kortste route en we besluiten om deze op onze kalender te zetten. We besloten om er een heel weekend van te maken en hebben een trekkershut gehuurd in Maulusmuhle, 10 minuten rijden van de startplaats. Vrijdagmiddag naar Luxemburg vertrokken, zaterdag de toerist uitgehangen en het kasteel van Dinand bezocht waar een middeleeuws festival was en zondag is het dan eindelijk zover, we kunnen naar de startplaats.

We zijn 1 van de eersten en na het afhandelen van de documenten gaan we ontbijten. Na het ontbijt gaan we stickers plakken en rallyschildje vastmaken. Daarna is het wachten op de start. We krijgen nog een briefing, maar daar is weinig van te volgen: Luxemburgs en geen microfoon.

We hebben startnummer 45 en al gauw kunnen we van start. Tot onze grote schrik bestaat het routeboek alleen maar uit bol-pijl. Achter de stempelkaart zitten wel 2 kaarten en we verwachten dat die later gebruikt gaan worden. De route is erg mooi, maar de bol-pijl weinig uitdagend. Ook krijgen we 2 proefjes voorgeschoteld. Het 1e proefje verprutsen we en het 2e gaat beter. Verder rijden we lekker en we zijn als eerste bij de lunchlocatie. We zijn dan ook slechts 1 auto tegengekomen onderweg!! Ik herken iemand van de organisatie en die zit nog te eten. Ze neemt mijn kaart in ontvangst en dat is het. Verder geen mededelingen (?).

De lunchlocatie is een vliegveldje voor kleine- en zweefvliegtuigen. De lunch is prima, maar daarna moeten we wachten ... lang wachten. Om 2 uur komen er nog steeds deelnemers binnen. We gaan vragen hoe laat we weer moeten starten, maar dat weet niemand, zelfs de organisatie niet (?). Om half 3 zie ik iemand met een lege stempelkaart lopen, dus blijkbaar wordt er weer gestart. We vragen nog even hoe dat zit met de kaarten achter de stempelkaart. Moeten we die als een vervangend deel voor de bol-pijl gebruiken of niet? Zelfs de organisatie is verdeeld. De 1 zegt van wel, de ander zegt van niet. Met andere woorden: zoek het maar uit. Daar worden we niet vrolijk van: een slecht georganiseerde rally, daar komen we niet voor naar Luxemburg!!

Ook het middagdeel is bol-pijl en we gebruiken deze keer de kaart wel. Maar ook dan komen we, via weer 2 proefjes, uiteindelijk bij de finish. Weer als 1 van de eersten komen we om kwart voor 6 aan. Dan is het weer wachten .... heel lang wachten. Om half 8 komt de catering en om kwart over 9 volgt de prijsuitreiking. Ook hier is weinig van te verstaan: Luxemburgs en geen microfoon. Toch hoort Margriet dat we 18e zijn geworden. Blijkbaar veel verstopte bordjes gemist en 1 proefje compleet verprutst. Ach we lachen er om, want dit is niet onze manier van een rally beleven. Als nummer 3 naar voren moet voor een prijs, piepen wij hem ertussenuit. Geen lol aan te beleven aan deze rally en deze zal volgend jaar zeker niet om onze kalender staan, hoewel de omgeving wel prachtig is. Maar daar hebben we geen rally voor nodig om daar achter te komen.

De volgende rally is ons jaarlijks Frans uitje: de Mini Ronde Flandres Artois.