Verslag Classic Faro

 

In het vorige verslag had ik verteld over mijn achterlichtprobleem. Het leek verholpen, maar toen ik een week later met de mini naar mijn werk reed vielen de achterlichten toch weer uit. 'S middags toch maar weer verder gezocht en deze keer kwam er rook bij de grill naar boven. Na enig speurwerk vond ik in de opengebarsten kabelboom een kale draad en die veroorzaakt de storing. Heel vreemd, want bij het uit elkaar peuteren van de kabelboom bleek dit de enige aangetaste draad te zijn. Ik heb de draad vervangen en nu lijkt het probleem opgelost te zijn.

De rally waarbij ik kan uitproberen of de verlichting gemaakt is, is in Frankrijk: Merignies, even onder Lille. Op vrijdagmiddag om 12.30 vertrokken zodat we voor de files uit zijn ... dachten we. Al voor Antwerpen staan we in de file, Antwerpen is een drama, bij de grens was er ook opstopping wegens de extra controles, er zijn twee ongelukken gebeurt en een opstopping verder zijn we eindelijk om kwart over vijf!! in het hotel. Pff, gelukkig is de rally de volgende dag. Onze rally-vrienden voegen zich om 7 uur bij ons. Even dineren en dan op tijd naar bed.

De rally die we gaan rijden is voortgekomen uit een rit voor alleen minirijders: Mini Ronde Flandres Artois. Later is deze rit aangesloten bij een kampioenschap voor Calais en worden ook andere auto's toegelaten en heet nu Classic Flandres Artois Opale, kortweg Classic FARO genoemd. Er zullen deze keer 64 auto's meedoen in de Expert, Grand Touring en Touring klasse. Dit is te vergelijken met de Expert, Sport en Toerklasse in Nederland. Met de rit voor mini's hebben we alle jaren meegedaan. Deze nieuwe rit hebben we helaas vorig jaar moeten overslaan, maar dit jaar zijn we erbij.

De volgende morgen naar de startlocatie gereden en daar worden we hartelijk onthaald door de organisator. Na stickers plakken en koffie met versnaperingen kunnen we van start.

Qua opzet is er niet veel verandert. We krijgen pakweg 20 verschillende systemen voorgeschoteld, waarbij sommige situaties gespiegeld zijn en bij sommige situaties staat 'muur' wat inhoud dat je die weg niet meer in mag en ook als niet aanwezig meer mag beschouwen in je routeboek. Eigenlijk wordt  het dan een verplichte rijrichting.

Om te controleren of je wel de juiste route rijd, heeft de organisatie verschillende systemen om dat te controleren. De gewone, door de organisatie, opgehangen bordjes met letters. Van de plaatsnaamborden dien je de eerste twee letters op te schrijven en bij elk voorrang- of stopbord die je het cijfer wat op dat bord geplakt zit op te schrijven. Al met al heel veel om aan te denken. En als dat allemaal nog niet genoeg is, staan de routeopdrachten niet op volgorde in het routeboek en is bijna elke situatie een ander systeem. Kortom we moeten donders goed opletten. Bovendien krijgen we te maken met een virtueel regelmatigheidtraject, waarbij je aan de hand van de gereden afstand en de opgegeven gemiddelde snelheid je tijd moet uitrekenen. Extra lastig voor ons, want de kilometerkabel is gebroken op weg naar Frankrijk!! Bovendien moet je tijdens dit traject wel in één keer goed rijden, want anders klopt je afstand niet meer. Het is bijna logisch dat de gemiddelde snelheid rond de 30 km/uur is.

Zo, tot zo ver de introductie en nu kunnen we gaan rijden. We gaan onder de startboog met veel fotografen door en dan kunnen we eindelijk beginnen.

Het eerste deel gaat goed en zelfs de gespiegelde situatie zien we niet over het hoofd. Maar dan worden we gebeld door onze vrienden. Ze zijn in de sloot beland. Zelf hebben ze gelukkig geen schade, maar de mini wel. Verder rijden is geen optie, want de stuurinrichting is krom. Erg jammer, want je rijd niet helemaal naar Frankrijk om daar in de sloot te rijden. aan het eind van het eerste deel zien we ze nog bij de lunch en kunnen we even bijpraten.

Na de lunch gaan onze vrienden naar huis en wij weer verder. Het wordt nu een stuk lastiger. er zijn weinig stukken kaartlezen, maar de andere systemen zijn lastig zat. Vooral het systeem 'muur' is lastig, want je moet goed onthouden waar je gereden hebt. En daar kan gerust 15 minuten overheen gaan voordat je bij een weg komt die je al eerder bereden hebt. Erg lastig en heel goed opletten. Het stuk visgraat of strippenkaart doen we dan weer wel goed.  Maar op het eind gaat het toch fout op het systeem 'windroos'. Bij dit systeem krijg je een nummer, b.v. 375 op en je komt van 3 en moet naar 5. Nummer 7 duid een weg aan die je niet in moet. Lijkt makkelijk, maar als daar ook het systeem 'muur' nog bijkomt is het voor ons te veel. De wegsituaties komen niet meer overeen met het routeboek en we zijn dus de weg kwijt. althans, we zitten wel op de route maar we weten niet waar we zijn in het routeboek. We besluiten om achter andere deelnemers aan te rijden, omdat we toch bijna bij het eind van deze etappe zijn. Aan het eind van de etappe krijgen we te horen dat we niet de enige zijn met problemen Nou daar zijn we blij mee, want dan zijn we toch nog niet zo slecht.

Na dit deel krijgen we wat te drinken met gebak.  Het gebak slaan we vriendelijk af want de lunch, hamburger met friet, was een eigen leven gaan leiden over de hobbelige weggetjes.

Na de koffiepauze verder met het laatste deel. Dit was ook weer vrij pittig met wisselende systemen, gespiegelde systemen en het systeem muur. Wederom raken we zoekgedraaid en besluiten we naar het laatste regroup punt te rijden. Het blijkt dat we even daarvoor hier links gegaan zijn, waar we dus rechts hadden moeten gaan. Na het regroup punt is het een kort stukje naar de finish. We hebben weer het idee dat we niet goed rijden, maar besluiten om alle letters op te schrijven die we tegen komen. Dit blijkt een goede zet geweest te zijn, want we zaten wel op de goede route. Bij de finish worden we met gejuich ontvangen.

Na de finish kunnen we wat napraten met andere deelnemers en we krijgen heel veel respect voor de uitzetter, want hij heeft hier heel veel werk aan gehad en dit moet heel wat uurtjes gekost hebben. Dat zal later blijken hoeveel dat is. We zijn om kwart over zeven gefinisht en om half negen komt het diner. Dan is het wachten op de prijsuitreiking. Iedere deelnemer krijgt een aandenken, een fles bier met het logo van de rally, dus de prijsuitreiking neemt aardig wat tijd in beslag. We zijn als 14e geëindigd en dat vinden we netjes, aangezien de andere deelnemers  het ook erg moeilijk vonden . Als afsluitende mededeling vermeld de organisator dat dit de laatste rally was die hij ging uitzetten. Het organiseren kost hem zeven maanden van het jaar!! en ja dat is heel veel tijd als je ook nog een baan en een gezin hebt. Volkomen begrijpelijk , maar wel jammer, want deze rally zit heel goed in elkaar.

Met een dubbel gevoel rijden we om kwart voor elf naar huis. Het wordt een latertje, want we moeten nog ruim drie uur naar huis rijden. En ook de zomertijd gaat nog in en om kwart over twee wintertijd kunnen we eindelijk gaan slapen.

De volgende rally is al weer snel: 2 april rijden we een voor ons nieuwe rally, de Betuwe Classic, met als startplaats Beusichem en dat zal gok ik wel in de Betuwe liggen.