Verslag van The Devon Classic Rally: Ooooh zo doen ze dat in Engeland

 

Begin dit jaar kreeg ik eindelijk uitbetaald van een faillissement wat al 11! jaar geleden had plaats gevonden. Met dat geld wilde ik iets heel bijzonders. De  gedachtes gingen van een fiets met versnellingen (nee die heb ik nog niet), via een aquarium naar uiteindelijk wat we heel leuk vinden: rally's rijden. Maar dan wel een hele bijzondere in een land waar we nooit rijden. Even wat sperwerk op Rallynews.eu en daar werd The Devon Classic Rally aangeprezen. Een twee daagse rally in, je raad het al, Devon Engeland. Voor ons een totaal nieuwe ervaring, want in Engeland hebben we nog nooit een rally gereden.

 

In aanvang naar de rally al heel wat heen en weer gemaild wat we nu eigenlijk kunnen verwachten en al onze vragen werden netjes beantwoord door Andy Ballantyne, de organisator. De rally bestaat uit regelmatigheidtrajecten en testjes. Testjes rijd je over een afgesloten terrein en regelmatigheidtrajecten over de openbare weg. We besluiten ons in te schrijven, al vinden we het inschrijfgeld van £495,00, ruim €750,00 pittig. Wij wel ..... Het inschrijfgeld is wel met twee hotelovernachtingen en ontbijt, lunch en diners voor twee dagen. Valt toch eigenlijk wel mee. Bovendien hadden we dat geld van het faillissement gekregen en konden deze rally nu eens een keer betalen om zo een onvergetelijke ervaring te krijgen en dat zouden we zeker krijgen.

 

Een week voor de start zijn we al naar Engeland afgereisd voor een korte vakantie in een gehuurde caravan. Dan konden we alvast wennen aan het links rijden. Je wilt toch niet meemaken dat je in het heetst van de strijd aan de verkeerde kant van de weg gaat rijden!! Devon ligt tegen Cornwall aan en zowel Devon als Cornwall hebben leuke wegen en kleine stadjes. Een genot om daar te vertoeven.

 

Vrijdag is het dan zover: we moeten ons melden bij de scrutineering, dat is dus de technische keuring. Vanaf 15.00 uur konden we ons melden, maar voor die tijd  stond er al een lange rij met voornamelijk Engelse klassiekers. Over de technische keuring kan ik kort zijn: dat stelt dus niks voor. Lampen en knipperlichten moeten het doen (ja duhuh) en verder wordt er wat aan je stoel en stuur gerukt. Ook moet de achterklep open, waarom weet ik niet, maar alles was goedgekeurd. Mooi, dan de volgende stap: op naar het hotel. Dit blijkt een luxe hotel te zijn met grote kamers, heerlijke bedden en een walk-in-douche. Wel een verademing na de toch wat krappe douchecabine van de caravan.

 

Bij de keuring ontmoeten we al een aantal andere minirijders die weer andere Nederlandse minirijders kennen en dan heb je al snel vrienden gemaakt. 'S avonds zitten we dan ook bij hun aan tafel tijdens het diner. Leuk om verhalen uit te wisselen.

 

De volgende morgen is de start bij een paardenracebaan. Hier moeten we nog even de geluidstest voor de uitlaat doen, maar dan mogen we toch echt van start. Eerst nog wel even de briefing waar het een en ander wordt uitgelegd en waar wij, enige buitenlanders, voorgesteld worden aan de rest van de deelnemers. Al gauw komen er mensen naar ons toe om een praatje te maken en dat gaat eigenlijk het hele weekend door. Men vindt het blijkbaar erg leuk dat er een paar van die rally maffe Hollanders helemaal naar Devon komen om een rally te rijden.

 

Maar dan gaan we toch echt beginnen. Langs het hele parcours van de paardenracebaan ligt een weg en daaroverheen moeten we de eerste test doen. Een stuk rijden, dan vijf seconden stoppen tussen vier pionnen, weer rijden en weer een aantal keer tussen vier pionnen stoppen en zodoende proberen de snelste tijd neer te zetten. Natuurlijk lukt dat niet. De baan is vrij lang en met een minitje heb je nou eenmaal niet zo veel vermogen. Bovendien doen we het rustig aan om te wennen. De volgende proef is meer geschikt voor de mini, met veel gedraai tussen de pionnen door. Wat een lol hebben we!! Goede tijd zegt de dame van de tijdwaarneming.

 

Na deze twee testjes volg een regelmatigheidtraject. Gewoon over de openbare weg dus. Toch best even wennen, hoewel de manier waarop we het traject moeten rijden vrij eenvoudig is. In het routeboek staat een markeerpunt en de tijd waarop je daar moet zijn. Dat gaat vrij aardig, totdat de stopwatch er mee stopt. En met stoppen bedoel ik dat dat ding spontaan om '0' springt. Gloeiende, niet nu hè, midden in een regelmatigheidtraject. Ja dan kan je het wel vergeten en rijd je verder op de snelheid van de tripmaster. Natuurlijk is dat heel grof en na het eerste deel staan we dan ook 50e en laatste.

 

Na de regelmatigheidtrajecten van de ochtend keren we weer terug naar de paardenracebaan voor de lunch, maar niet voordat we de twee eerder gereden proefjes in tegenovergestelde richten mochten rijden. Nu durven we wel wat harder over de proefjes, maar je auto in de prak rijden heeft geen zin.

 

In de kantine van de racebaan is ook de lunch. Prima verzorgt met typische Engelse hapjes, dus geen rallykroket. Ook wel een keer leuk toch.

 

Na de lunch gaan we weer de twee testjes rijden met hier en daar een iets andere route. Weer halen we op de eerste test een mindere tijd dan op de tweede, maar de lol is er niet minder om. Hierna gaan we weer verder met regelmatigheidtrajecten en zo komen we weer bij een testje. Een lokale boer heeft zijn weiland ter beschikking gesteld om er 50 klassiekers doorheen te laten racen. Niet door het weiland zelf hoor, maar over een verhard pad dat dwars door het weiland loopt, met leuke scherpe bochten en het laatste deel steil naar beneden. Het is een gehobbel van jewelste in de mini, want de weg is niet echt goed. Ook hier moeten we weer stoppen tussen vier pionnen en dat valt niet mee als de weg steil naar beneden loopt. Maar ons minitje weet zich goed staande te houden en ook deze test gaat goed. Via een regelmatigheidtraject komen we weer bij de paardenracebaan. We kunnen nu even naar het hotel om op te frissen en dan weer terug want het avond diner is ook weer op de racebaan. Dit is ook weer uitstekend verzorgt. Tijdens het diner kunnen we de rugbywedstrijd tussen Engeland en Wales volgen op maar liefst zeven tv-schermen. Na het diner gaan we weer naar het hotel om de routeboeken van de volgende dag door te nemen en om te genieten van onze walk-in-douche en een heerlijke nachtrust.

 

De volgende morgen is het al vroeg een drukte van jewelste op de parkeerplaats van het hotel. De start is ook vanaf het hotel. Onze bagage geven we af in de lobby en die wordt door de organisatie naar de finishlocatie gebracht en dat vinden we wel zo prettig. En weer komen er mensen een praatje maken. Of we het naar ons zin hebben en of rally's in Engeland hetzelfde zijn als in Nederland. Ook krijgen we allerlei tips en handigheden te horen. We zijn ook wat gestegen: van de 50e naar de 45e plek. We hadden gisteren onze joker ingezet, omdat we veel zijn opgehouden door drie auto's en een bokkend paard op de weg. Voor het oponthoud mag je een joker inzetten, waardoor een deel van de verloren tijd kwijtgescholden wordt.

 

Dus vol goede moed gaan we weer verder, want we vinden het nog steeds erg leuk. We beginnen nu met een verbindingsroute en dan een regelmatigheidtraject. Ook hier besluit de stopwatch om heel ergerlijk weer een paar keer op '0' te springen. Dus de regelmatigheidtrajecten kunnen we wel vergeten, maar we genieten wel van de leuke smalle wegen door de bossen en weilanden met links en rechts een haag. Typisch Engels. Zo komen we weer bij het weiland met die beroerde weg er door heen, maar nu vanaf de andere kan. Dat betekend dat we meteen na de start steil omhoog moeten. Daar hebben verschillende auto's wel wat moeite mee, zo stijl is het. Ons minitje doet het weer goed en zonder problemen komen we boven. Dan weer een regelmatigheidtraject en dan weer een leuk testje en zo komen we bij de thee. Of koffie, maar thee is gewoon Engels en dat neem je dan omdat je in Engeland ben. Na de thee weer hetzelfde testje en dan via reglematigheidtrajecten naar de finish. Hier krijgen we een speldje als aandenken.

 

Hier is ook de lunch. Pork roast met aardappels en groente en het smaakt voortreffelijk, hoewel het restaurant niet echt berekend is op de toeloop van 100 hongerige rallyrijders. Maar uiteindelijk krijgen we ons eten hoor. Na dit diner is het nog even wachten op de prijsuitreiking. Ook hier komen verschillende mensen naar ons toe. Waar we vandaan komen. Tsja, Almere is niet echt een wereldberoemde stad in Engeland, maar near Amsterdam snappen ze allemaal. 'Ik ben daar een keer op vakantie geweest' is het meest gehoorde antwoord. Nou, ik nog nooit!!

 

We hebben natuurlijk geen prijs gewonnen. We zijn 45e algemeen en derde in onze klasse geworden. Maar toch krijgen we een aandenken omdat we de moeite hebben genomen om naar The Devon Classic Rally te komen. De prijs is een kabouter in een oldtimer. Erg leuk. Na de prijsuitreiking nemen we nog even persoonlijk afscheid van Andy en bedanken hem voor de rally. Nee,zegt hij, jullie bedankt dat jullie gekomen zijn.

 

Maar nu moeten we toch echt weg, want we moeten nog 3,5 uur rijden naar ons hotel in Kent. Dat blijken er door files vijf te worden. De volgende morgen rijden we het laatste stukje naar Dover en gaat met de boot terug naar Duinkerken en met de herinneringen aan een fantastisch rally keren we huiswaarts. Ja we kunnen het wel aanbevelen, zo'n rally in Engeland.

 

Onze volgende rally is op 17 oktober en weer in Belgie: de 6 Uren van de Noorderkempen. Een rally die we nog nooit gereden hebben, dus we zijn benieuwd. Maar het is in Belgie, dus het plezier zal wel aanwezig zijn.